szara codzienność

[iga]

Dzień dobry wszystkim, mam na imie Iga - 42 lata, od 6 lat zmagam sie z choroba A. mojej mamy (72 lata).
Zarejestrowałam sie na stronie, bo czasami chciałabym z kims pogadać, z kimś kto "czuje" temat. Przez te wszystkie lata nauczyłam się, że nikt, kto nie zajmuje się na co dzień osoba z Alzcheimerem, nie ma pojęcia jak to wyglada i z czym - my opiekunowie- musimy sie zmagać. Nie chodzi tu tylko o wymycie, nakarmienie, podanie leków itp. (to jest jeszcze stosunkowo najprostsze), ale np. o wyprzedzenie "myśli" chorego, o przewidzenie Jego reakcji, zachowania się w określonej sytuacji. Dla mnie osobiście okropne jest np. organizowanie życia mojej rodziny (ja, mąż, dzieci - 16 i 10 lat) "pod" opiekę nad matką, bo zawsze ktoś musi być w domu.
Zaznaczyć jednak muszę, że mam wspaniałą opiekunke do mamy (Pani 72 letnia). Dla mnie jest to Anioł na ziemi. W miare możliwości pomaga mi jak najwięcej, ale nie chce Jej "eksploatować' ze względu na wiek i przejścia chorobowe. Nie mniej jednak nie zamienię Jej na żadną inną. Mama Ją uwielbia. Mam również wspaniałego syna, który został sam z Babcią na 4 dni i przy pomocy opiekunki zajmował się mamą. Dzięki temu mogłam wyjechać na długi weekend z mężem i młodszym dzieckiem. Mam również to szczęście w nieszczęściu, że moja mam jest bardzo spokojna i spolegliwa. jak Ją posadzisz w jwdnym miejscu, to dopóki nie każesz wstać, nie ruszy się. Wszystko to OK, ale przygnębia mnie myśl, że juz nigdy z Nia normalnie nie porozmawiam, nie wytłumaczę wielu spraw i nie nie naprawimy wzajemnie naszych relacji sprzed choroby. Na poczatku choroby byłam dla Niej niedobra, buntowałam się. Zrozumienie Jej w chorobie zajęło mi własnie 6 lat. Ale nie obyło sie bez antydepresantów i pomocy psychiatry. W tej chwili jest OK, ale chwile zwątpienia mnie dopadają. Myślałam - oddam Ją do DOS, załatwiłam wszystko, co potrzebne i........... nie mogę. Przecież, gdzieś tam, jakimś zmysłem wie, że jest u siebie i że w takim, a nie innym otoczeniu, jest bezpieczna. Powiedziałam sobie, że dopóki jest tak jest - czyli jest spokojna, wykonuje z pomocą polecenia, chodzi słabo, ale chodzi (nie wychodzi juz na dwór - nie potrafi zejść ze schodów) to muszę sobie dać radę.
Uff, ale sie napisałam. To tak, żeby sobie ulżyć. Pewnie jeszcze jakies przemyślenia się pojawią. Ale nie chce Państwa zanudzać.

[Anhedonia]

Ależ nie zanudzasz. Tu każdy przez to przechodzi (lub tak jak ja- mam to za sobą), na pewno spotkasz się ze zrozumieniem i akceptacją. Myślę, że dobrze trafiłaś. Ja sama jestem tu od wczoraj, ale zostałam mile przywitana. Co dostalam podaję dalej. Witaj

[Tomek]

Cześć Iga, jeśli przejrzysz działy "O nas" i "Nasze historie" to zobaczysz, że jest więcej osób, które dobrze znają tę sytuację i czują podobne emocje. Na forum jest też trochę doświadczonych opiekunów, którzy w razie czego mogą pomóc radą w przypadku konkretnych problemów. Poczytaj i nie krępuj się pisać.

[thelon]

Zwłaszcza, że wcześniej czy później człowiek i tak zaczyna nie dawać rady. Nie krępuj się zadawać pytań, tutaj wszyscy przez to przechodzą.

[abora]

Źle, źle zawsze i wszędzie
Ta nić czarna się przędzie:
Ona za mną, przede mną i przy mnie,
Ona w każdym oddechu,
Ona w każdym uśmiechu,
Ona we łzie, w modlitwie i w hymnie...

*
Nie rozerwę, bo silna,
Może święta, choć mylna,
Może nie chcę rozerwać tej wstążki;
Ale wszędzie - o! wszędzie,
Gdzie ja będę, ta będzie:
Tu w otwarte zakłada się książki,
Tam u kwiatów zawiązką,
Owdzie stoczy się wąsko
By jesienne na łąkach przędziwo:
I rozmdleje stopniowo,
By ujednić na nowo,
I na nowo się zrośnie w ogniwo.

*
Lecz, nie kwiląc jak dziecię,
Raz wywalczę się przecie.
Niech mi puchar podadzą i wieniec!...
I włożyłem na czoło,
I wypiłem, a wkoło
Jeden mówi drugiemu: "Szaleniec!!"

*
Więc do serca, o radę,
Dłoń poniosłem i kładę,
Alić nagle zastygnie prawica:
Głośno śmieli się oni,
Jam pozostał bez dłoni,
Dłoń mi czarna obwiła pętlica.

*
Źle, źle zawsze i wszędzie
Ta nić czarna się przędzie:
Ona za mną, przede mną i przy mnie,
Ona w każdym oddechu,
Ona w każdym uśmiechu,
Ona we łzie, w modlitwie i w hymnie.

*
Lecz, nie kwiląc jak dziecię,
Raz wywalczę się przecie;
Złotostruna nie opuść mię lutni!
Czarnoleskiej ja rzeczy
Chcę - ta serce uleczy!
I zagrałem...
...i jeszcze mi smutniéj.

[doris]

Chyba pierwszy raz nie wiem od czego zacząć, może po prostu ciężko mi , a pogodzenie z tą przeklętą choroba mnie przerasta. Jeszcze się buntuje, złoszczę,ale to kwestia czasu. Moja mama ma 74 lata i od 3 zdiagnozowanego A. To zupelnie inna kobieta i to dla mnie najsmutniejsze! Brakuje mi cierpliwości, potem mam wyrzuty sumienia i tak wkoło.Przeczytałam parę wpisów i moja historia to ksero. No cóż jutro nowy dzień i setna odpowiedź na to samo pytanie, przekonywanie mamy,że jest już lato i nie trzeba zakładać kurtki...
Kocham ją bardzo

[rafal]

trzymaj się doris!